Sonbaharın Sessizliğinde, yalnızlıkla sararmış yaprakların arasında kaybolan bir yasın, sessizce süzülen bir hüznün izini sürüyor. Bir sonbahar günü sevdiğini kaybetmiş birinin iç dünyasında gezinirken, yağmurla birlikte düşen her yaprak bir anıyı canlandırıyor. Bu şiir, mevsimlerin en hüzünlüsünde bekleyenlerin sesi olmak istiyor.
Mevsimlerden yine sonbahar,
Dışarıda ince ince yağmur var.
İçimde, hiç dinmeyen bir sızı,
Sevemedim artık sonbaharı.
Yağmurun dallardan süzülen hali,
Tıpkı gözümden düşen yaşlar gibi.
Bir sonbahar günüydü yok oluşun,
Yine yas tutuyorum şimdi…
Her yaprak düşüşünde, seni yeniden yitiriyorum.
— Yarkut Sayın
Yorum bırakın