– Yarkut Sayın
İnsan bazen aynaya bakarak değil, hissederek anlar değiştiğini.
Bedenin yavaşladığı, ama ruhun hâlâ aynı yerden baktığı o sessiz eşikte;
zaman değil, eksilen bakışlar konuşur.
Bu şiir, yaşın değil hissin ölçü olduğu yerlere dair.
Aynaya baktığımda
yüzüm benden önce konuşuyor.
Biriken çizgiler,
yarım kalmış cümleler gibi
sessizce duruyor orada.
Ama içimde,
hiç kimsenin görmediği bir yer var.
Orası hâlâ aynı heyecanla
bir ismi bekliyor,
bir bakışı tanıyor.
Bedenin yavaşladığını
başkaları söylüyor.
Çünkü kalbim,
bir ses duyduğunda
hiç düşünmeden yerinden kalkıyor.
İnsan yaşlandığını
zamandan değil,
dokunulmayan ellerden anlıyor.
Sevilmeyince ağırlaşıyor adımlar,
insan kendine bile geç kalıyor.
Yoksa ruh
aynı yerden bakıyor hayata.
Ben hâlâ
aynı yerde duruyorum.
Değişen ben değilim;
değişen,
bakmayan gözler.
Yorum bırakın