Yol zorlaştığında geri dönme,
En dik yokuşlar manzaraya çıkar.
İnsan en çok vazgeçmek üzereyken büyür;
Sabret, kendine ihanet etme.
– Yarkut Sayın
Eşik
Bazı Acılar Taşınarak Hafifler
— Yarkut Sayın
İnsan, birini kaybettiğinde ya da birine uzun süre ulaşamadığında
kelimelerle arasına mesafe koyar.
Çünkü bazı duygular anlatılmak için değil,
taşınmak için vardır.
Böyle zamanlarda hayat daha sessiz akar.
Günler birbirine benzer,
sorular cevapsız kalır.
İnsan güçlü görünmeye çalışmaz;
sadece ayakta kalmayı öğrenir.
İçte dolaşan bir eksiklik hissi vardır.
Ne tam bir hüzün,
ne de açık bir umut…
Daha çok, alışmaya çalışılan bir boşluk.
Bu hâl bir zaaf değildir.
Aksine, insanın kendini koruma biçimidir.
Ruh, yükünü hafifletmek için
bilinçli bir şekilde yavaşlar.
Çare her zaman büyük sözlerde bulunmaz.
Bazen çare,
zamana alan açmaktır.
Bazen susmak,
bazen aynı yere bakarak düşünmektir.
Ve zamanla, fark edilmeden,
insan yeniden nefes almaya başlar.
Acı kaybolmaz belki,
ama taşınabilir hâle gelir.
Hayat, her şeye rağmen devam eder.
İnsan da…
kendi ritmini bulana kadar.
Sen Geldin, Biz Olduk
– Yarkut Sayın
Ben hep tektim…
Yollarım sessiz, içim kendine saklıydı.
Konuşmayan bir yalnızlık gibi dururdu hayat,
kimse bilmezdi gecelerimi neyin üşüttüğünü.
Bir yanım hep eksik, hep tamamlanmayı beklerdi.
Sonra sen geldin…
Hiçbir şeyi zorlamadan,
benim bile söyleyemediğim duygulara adınla dokundun.
Güneş gibi açtın kapalı pencerelerimi;
bugünümde umut oldun,
yarınımda cesaret.
Kalbim, ilk kez iki kişilik bir yola dönüştü.
Dünya genişledi bir anda,
sanki bana dar gelen hayat
seninle yerini buldu.
Zaman aktı…
Adımlarımız aynı ritimde büyüdü,
konuşmalarımızdan bir yuva kuruldu içimizde.
Sonra küçük kahkahalar eklendi hikâyemize—
adımlarımızdan hızlı koşan,
gülüşleriyle evi ışık yapan o minik mucizeler…
Şimdi akşamları en çok seviyorum:
Senin sesin mutfağa karışıyor,
çocukların kahkahası odalara yayılıyor,
ben izlerken kalbim sessizce “iyi ki” diyor.
Bir ömür tek kişilik sandığım hayat,
sen geldin…
biz olduk
ve biz, en güzel halimize dönüştük.
Yaşam
Hayat bazen geçmişi anmaktır,
bazen geleceği hayal etmektir.
Bazen de sadece “an”dır.
— Yarkut Sayın
Sabahın Sessiz Sözü
Gece uzun görünebilir… Ama sabah, her zaman gelir. Ve bir dua, yüreği dingin kılmaya yeter.
— Yarkut Sayın
Bir Adımla Başlar Her Şey
Her batış bir doğuşun kapısıdır. Gönlün ışığıyla yol almak, insanın en büyük gücüdür.
— Yarkut Sayın
Sessizliğin İçinde Umut Filizlenir
Sessizlik, çoğu zaman başlangıçların habercisidir. Düşen bir yaprak gibi… Umut, en sessiz anlarda bile filizlenir.
— Yarkut Sayın
Yaşamın Sessizliği
“Yaşam,
bir nefeslik sessizlikle
bin yıllık yankıyı aynı anda taşır.”
Kimi zaman yaşam, en büyük anlamını sessizlikte saklar. Bir nefeslik duruş bile bin yıllık yankıyı içinde taşır.
— Yarkut Sayın
Yeniden Başlamak
– Yarkut Sayın
“Yaşam, ufka yürüyen bir yolcudur.
Her adımda biraz doğar, biraz eksiliriz.”
Adımların Sessizliği
– Yarkut Sayın
Yaşamı anlamak, bazen en küçük ayrıntıda saklıdır. Bir gülüşte başlar, bir düşüşte son bulur. Bizse yolcuyuz; her adımda biraz daha doğar, biraz daha eksiliriz.
Okumaya devam et “Adımların Sessizliği”