Yarkut Sayın
Bir ayrılık sadece vedayla değil, kapının aralığında kalan bir sesle de devam eder.
“Kapının Aralığında”, gidişiyle kalışı birbirine karışmış bir aşkın sessiz izlerini taşıyor.
Bir gün, sadece boşluğun bile “sen” dediğini duyarsan, işte o şiir buraya düşer.
Gittin…
Ama sesin hâlâ kapının aralığında bekliyor.
Zaman, sana alışmaya çalışırken
Kalbim hâlâ “belki dönersin” diye çarpıyor.
Gözlerin gitmedi mesela,
Her aynada seni görüyorum.
Suskunluğun içime çökmüş,
Sanki her cümlem yarım kalıyor.
Çekmecede unuttuğun tokadan
Yastıkta kalan saç teline kadar
Her şey, “sen”le dolu
Ama sen yoksun.
Ve bu yokluk, her şeyin içini boşaltıyor.
Bir fincan kahve yalnız içilmiyor,
İkinci kupayı koymak, en çok orada acıtıyor.
Sanki hâlâ gelecekmişsin gibi
Kapıyı biraz aralık bırakıyorum…
Sen gittin.
Ama gidişin, gitmekten daha çok kaldı bende.
Çünkü sen, bir hatıra gibi değil —
Bir sızı gibi yaşamaya devam ediyorsun.
Şimdi bir şarkı duyduğumda,
Artık seni aramıyorum.
Ama şarkı seni çağırıyor…
Ve ben her seferinde kayboluyorum.
Belki dönmezsin.
Belki biz hiç olmamıştık bile.
Ama seninle geçen sessizlik bile
Bu sessizliğin bin kat daha güzeldi.
Yorum bırakın